Afgevoerd naar het slachthuis

Geen icoon is tegenwoordig veilig voor de lange arm van de moraalpolitie. Zelfs een schijnbaar onaantastbaar monument als Matthijs van Nieuwkerk zit ineens tot over zijn nek in de drek van beschuldigingen over grensoverschrijdend gedrag. En dat mag niet meer. Grensoverschrijdend bezig zijn, bedoel ik. Bovendien moet je goed op de hoogte blijven van wat er allemaal onder wordt geschoven. Nog niet zo lang geleden moest je er met een stagiaire de bezemkast voor in, nu is het al genoeg als je tegen die stagiaire roept dat ze er geen hout van bakt. Met angst en beven zie ik het moment tegemoet dat mijn vroegere stagiaires naar de Volkskrant rennen. Het is namelijk met name die krant waar slachtoffers een gewillig oor vinden.

Plaats-delict was, volgens de berichten die ik onder ogen moet zien, vooral de redactie van het programma ‘De Wereld Draait Door’. Toen Matthijs ouder werd, deed hij het – een enkele uitschieter daargelaten – rustiger aan. De periode van DWDD vormde echter zijn piekmoment en menig medewerker van toen loopt nu nog bij de psycholoog. Allemaal herinneren ze zich de tirades als een aangeleverde tekst nog te slecht was voor de versnipperaar. Ook dat herken ik. Die medewerkers moeten eens weten wat ik allemaal naar mijn hoofd geslingerd krijg van het duiveltje op mijn linkerschouder. Daar kan ook de beste psycholoog niks meer aan veranderen.

De ratten die jarenlang mochten aanschuiven bij Matthijs om mee te smullen van wat die tafel te bieden had, haasten zich nu te verklaren dat zij de sfeer daar altijd al een beetje verdacht vonden. Niet verdacht genoeg om af te zien van de voordelen, maar toch wel zo verdacht, dat zij telkens met een unheimisch gevoel naar huis reden. En of de journalist van de Volkskrant nu zo vriendelijk wil zijn hen niet mee te slepen in de val van Matthijs. Dat zou namelijk heel onrechtvaardig zijn. Zij kunnen er ook niks aan doen dat Matthijs een collega van de journalist naar verluidt afdankte na gebruik. Of het klopt, weet ik niet. Het werd na het uitlekken in elk geval niet fanatiek ontkend. Gewoon weer het zoveelste schandaaltje op de Gooische Matras.

Er bestaat een spreekwoord over hoge bomen die veel wind vangen. Matthijs van Nieuwkerk is niet de eerste die dit overkomt. Doordringen tot grote hoogten kan niet zonder er uiteindelijk een forse prijs voor te betalen. Wie zich met zijn of haar talent boven het maaiveld durft te verheffen, kan er donder op zeggen dat de grijze muizen op een kans wachten hem of haar van het voetstuk af te trekken. De wereld wil sterren bejubelen, maar wie in de eigen grootheid gaat geloven, is het haasje. Zelfs ons nationale geweten, Angela de Jong, komt vertellen dat zij niet in de gaten had hoe erg het allemaal was op de vloer bij Matthijs. Ze is zelf een topstuk geworden, dus trappen naar beneden is het enige wat haar nog rest. ‘Der Mohr hat seine Schuldigkeit getan’ en kan rustig worden afgevoerd naar het slachthuis. ‘No hard feelings.’ Ik zal proberen die wijze woorden in gedachten te houden, mocht Angela ooit op het idee komen wat woorden aan mij te spenderen.



Twitter Facebook LinkedIn Volgen


Afgevoerd naar het slachthuis

Totaal overdonderd

Een bepaald type mens

Zwartekousenpiet

Op die manier

Politiek van de achterbank